Ինտուիցիաս ինձ չխաբեց. Մենակ իմանաք՝ կնիկս ինչ բերեց գլխիս

Անտեղի չէր կնոջս հանդեպ իմ ունեցած կեղծ և մեղավոր զգացումը։ Նա մեկ տարի առաջ նամակագրություն ուներ իր նախկինի հետ: Նամակագրությունը շեմին է, նրանց հաղորդակցությունը կարելի է մեկնաբանել երկու կերպ, բայց հիմարություն է հույսը դնել լավագույնի վրա։ Եվ նաև եղել է նամակագրություն «ընկերոջ» հետ, որը տևել է վեց ամիս։ Դա շարունակվեց նույնիսկ այն ժամանակ, երբ կինն ու երեխան հիվանդանոցում էին։ Թե ինչ հունով է եղել նամակագրությունը, կարծում եմ, պետք չէ բացատրել։ Ուղղակի ընկերներին չեն ասում «բարեկամ», «լավ իմ», «արև» ու նման այլ բաներով սրտեր ու զգացմունքների խոստովանություններ չեն ուղարկում կամ գրում։

Ցավում է, ցավում է և դժվար է, բայց միևնույն ժամանակ թեթևացում կա, ասես ուսերիցս մի մեծ բեռ ու մի հսկայական քար ընկավ։ Սիրո՞ց։ Այո, բայց նա ոտնահարեց բոլոր զգացմունքները։ Հիմա ամուսնալուծության հարց ենք լուծում ու երեխա, զավակս, թեստի արդյունքներն արդեն ձեռքի տակ են։

Չեմ կարող ասել, որ ես ընկճված եմ կամ շատ եմ տառապում։ Ցավում եմ, անտարբերության և ավերածության վիճակ, որովհետև իմ հետևում կանգնած է կյանքի մի հսկայական և կարևոր հատված, ես կանգնած եմ անհայտի հետ և պարզապես չգիտեմ, թե ինչ անել հետո: Սարսափելի հոգնածության, դատարկության և միայնության զգացում, ասես մի քանի տասնամյակ ծերացել է, և բոլոր հյութերը քամվել են։ Միակ լույսն ու ուրախությունը երեխա է, այլապես կատարյալ անտարբերություն կյանքի նկատմամբ, ավերածություն, ապատիա, ուժի կորուստ՝ թե՛ ֆիզիկական, թե՛ էմոցիոնալ: Ես հասկանում եմ, որ երջանկությունը լինում է միայն ֆիլմերում և հեքիաթներում, բայց դա դեռ շատ վատ է, մարդկանց հանդեպ հավատը մեծապես սասանվել է։

Շնորհակալություն կայքին բարձրաձայնելու հնարավորության համար, շնորհակալություն բոլորին, ովքեր աջակցեցին և լսեցին: Մենք կապրենք, դեռ չգիտեմ ինչպես, բայց կապրենք։ Գլխավորը մի փոքր վերականգնվելն ու ուժ գտնելն է։