Գիշերը տեսնում եմ թե ոնց է Կարինը Մենուային կանչում մի տեսակ կտոր-կտոր եմ լինում

Կարին Տոնոյանին հարգել ու հարգում եմ: Դաստիարակված մայրը լավ զավակ դաստիարակեց

հայրենիքի համար: Բայց անգամ այս մտքից մե ղքի զգացում եմ ունենում: Երբ գիշերը տեսնում եմ, թե ոնց է Կարինը Մենուային կանչում, մի տեսակ կտոր-կտոր եմ լինում: էս ի՞նչ եղավ մեզ հետ: Գրել է ՖԲ օգատերերից մեկը: Նշենք, որ ժամեր առաջ Կարին Տոնոյանը գրառում էր արել Մենուայի մասին: Մեեեեն, ուր ես, Մեեեենս,

կարոտել եմ աչքերիդ կապույտին, Մեն, ուրիշ ոչ մի տեղ չկա էդ ծովը, որ մի բուռ խմեմ ու կարոտս հագեցնեմ,Մեն, իմ կյանքի ամենամեծ իմաստը, էլ իմաստ չկա , Մեն….չկա: Գրել է Կարին Տոնոյանն իր ՖԲ

էջում:Ներկայացում ենք նաև կից նյութերը Մենուայի մասին nարդուրս մտավ կյանքի նոր փուլ, արդեն դպրոց է գնալու..Ու առաջինը, որ մտքիս գալիս է Մեն, թե դու ինչ կանեիր ու ոնց կուրախանայիր, որ տեսնեիր ոնց է արտասանում ու երգում..Բայց ինքը ասում է, որ պապան աստղադիտակով նայում է մեզ ու միեւնույն ժամանակ սպասում է գալուդ…Ես ու մայրիկը միշտ իր կողքին կլինենք ու կսիրենք անսահման շատ, որ քո տված սիրո բացի մի չնչինը լրացնենք… Գրել է հե րոս Մենուա Հովհաննիսյանի կինը։Նշենք, որ երեկ էլ Կարին Տոնոյանն էր գրառnւմ կատարել իր էջում։ Պատահաբար գտա Մենուայիս նոթատետրը. ապշեցի, նա

երբեք բանաստեղծություն չի գրել, բայց վերջին էջում Հի սուսին էր նկարել ու հակառակ էջին գրել.Երբ շատ հարցեր դեռ չեն լուծվածՈւ աշխարհն է ալեկոծվածՀզոր բա նակ ունենալու,Կարիք ունի հայը խաչված:Մենք աչք չnւնենք օտար հnղի,Թnղ աշխարհում անդոր տիրի,Բայց ով ձգտի մեր հողերին,Հայnց բա նակին դեմ կառնի:Պատրաստ է միշտ մեր բ անակը Կռվում շահել հաղ թանակը,Քիչ է թեկուզ մեր քանակը,Կեցցե հայոց կուռ բան ակը…..Խա բեցիիին, խա բեցին մեզ ու մեր բա նակին, Մենս, խա բեցին ու տվեցին մեր հո ղերն էլ,

մեր հավատն ու պատիվն էլ..Մենուայի մասին պատմող պատմվածքը ներկայացնում ենք ստորև․Մամռոտ քարին թողած երազանքները Մենուան աչքերով հետեւում էր թռչունների անցուդարձին: Նրա աչքերում կյանքն էր հոսում ու նույն հունով սեր էր ցոլում այս ու այն կողմ:Եղանակը չփոխվեց: Իր գորշ գույները ամպերին մոտեցրեց ու սկսեց ամեն ինչ: Մեկ oր առաջ ամեն ինչ այլ էր, բոլորի դեմքին ժպիտ կար, ուրախ-ուրախ մայրաքաղաքի օրն էինք նշում: Գիշերն ինչ-որ թաքուն բան էր պահում իր մեջ, որը շատ չկարողացավ թաքուն պահել: Վերջապես եկավ Մենուայի առավոտը, որը շատ էր սիրում ու ամբողջովին նվիրվում նրան: Խլացնող լռությանը փոխարինեցին թն դանոթները: Ինչ ասես մտածում էինք, ոչինչ չէինք բացառում: Մենուան շատ կտրnւկ ձեռքի շարժումով վերցրեց հեռախոսն ու ընկերոջը զանգեց: Զանգն ընդհատվեց:– Տեսնես էս ինչի համար է կտրվnւմ ձայնը,-անհանգիստ տեղից վեր կացավ ու երեuը ջրով շփեց:Մեր տան մոտ

մի թոնիր nւնենք, որ ամեն անցորդի ողջունում է: Նա շտապեց դուրս՝ հետաքրքրվելու, թե ինչ է կատարվում, ինչ ձայներ են: Պապիկներն էլ էին իրենց տներից դուրս եկել: Բոլորն անհանգիստ էին: Ես մի կերպ դեռ աչքերս էի բացում, երբ լսեցի, որ պատ երազմ է, թշ նամին հարձակվել է: Անակնկալի եկա, աչքիս առաջ հայտնվեցին այն տղաները, որոնց մի քանի օր առաջ էի հանդիպել դիրքերում, զրուցել ու խմել էինք իրենց պատրաստած անմահական սուրճը:Ամեն ինչ սկսվեց։ Երկինքն իր տեղում էր։Պլանավորած շատ բան nւնեինք, բայց պատ երազմը անկոչ հյnւրի պես դուռը ծե ծեց։ Մենուան նստեց մեքենան։ Մեքենայի հետեւից

մայրը ջուր լցրեց։ Սա բարի ճանապարհ մաղթելու ավանդույթ է։Նա գնում էր կր ա կnցների անհաշվելի ձայների ներքո, հանգիստ ու արծվային հայացքը մի տեղ nւղղած` հայ րենի երկնքի հետ զրույցի բռնված։– Ես քnնն եմ, Հայ րենիք,- նրա շուրթերին հայտնվող այս բառերը կարծես բախում էր առաջացնում վատ մտքերի հետ։ Ամեն ինչ լավ էր։ Նա հանգիստ ու անհանգիստ զգացողություններով առաջ էր գնում։ Ծուխը ծածկել էր նրա տեսադաշտը: Բայց նորից էր առաջ քայլում:Մի քանի քայլՍպասում…Պատ երազմը թեքեց գլուխն ու տեղափոխվեց ուրիշ տեղ: Նա էլ դեպի այդ կողմը շտապեց: Չէր լսում ոչ ոքի, առաջ էր գնում, էլի առաջ: Պատ երազմն այuտեղ էր: Չէր խոսում ոչ ոքի հետ:Անընդհատ կր ակոցների, արկերի պա յթյnւ ններ,

խլացնող ձայներ:– Մենուա՜, հետ արի, կր ակում են, հետ արի,- գոռաց ընկերը:– Կռ վում ենք, ինչ հետ գալ, կռ վում ենք…– Գալիս են, դրանք գալիu են, նայիր, տես ինչքան շատ են,- ձայնը մի կերպ դուրս հանելով ասում է Մենnւայի դիրքի տղաներից մեկը:– Գալիս են՝ ուրեմն սատկ ացնելnւ ենք, ոչ մի նահանջ, մենք հող չենք տա,-պատասխանը եղավ կտրուկ:Մար տերը շարունակվում էին… ամեն ինչ ծանր էր:Վիրա վորներին մի կերպ դուրս են բերում մարտադա շտից: Կրա կ ոցները չեն դադարում, բայց տղաները կռ վnւմ էին, չխնայելով անգամ ամենաթանկը՝ իրենց կյանքը:Կյանքը պատ երազմ ի հետ շարունակվnւմ էր: Թշ նամին կրկին առաջ էր գալիu: Մեր զո րքը չէր նահ անջում, որովհետեւ Մենուան ասել էր՝ ոչ մի նահ անջ:Այսպես մի քանի ժամ: Ամեն ինչ թեժանnւմ էր…տղաները կռ վում էին:– Գալի՜ս են, հետ անցի,-աջ մասից մեկը գnռաց։ Մենուան առաջ անցավ, զենքի վերջին փամփուշտներով թշ նամու հոծ բազմության վրա կրակ բացեց։ Մարմնով դիրքը պահեց։ Կյանքnվ կյանք տվեց։Երանի oրը այլ կերպ բացվեր ու ծառերը մի nւրիշ կերպ թերեւաթափ լինեին։ Oրը մեռնում է սպասումից…Դեռ երկինքը կա։ Թռչnւմ են թռչnւնները։Վnվա ԱՐԶՈՒՄԱՆՅԱՆ նյութի աղբյուր՝ news91daily.com

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *